Her gecen gün daha da sevimli oluyor kuzum.Artık bikaç kelime de söylemeye başladı..Elinde kapaklı kavanoz gibi bişey varsa bize getirip kapağını açmamızı istiyor.." açççç" diyor..Sonra ver dediğinde "al" diyor.Attaa diyince kapıya gidip bekliyor.Dışarı çıkmayı çok seviyor.Hemen hemen hergün sokakağa çıkıyoruz.Sokakta rahatlıkla yürüyebiliyor.Ayrıca kanepenin yastıklarına basarak kanepeye tırmanıyor.Sürekli peşi sıra takip lazım.Bugunlerde geri geri yürümeyi huy edinmiş üstelik.:)
Hee birde "tedi " diyor Yiğit.Penceremizdeki kediye epey alıştı onu görünce heyecanlanıyor,camdan ayrılmıyor.
Herşey çok güzel hoş da..Ben okula giderken peşimden çok ağlıyor.Bakıcı kapıdan içeri girince başlıyor ağlamaya,ayaklarıma dolanmaya.Söylememe rağmen bakıcı onunla pek ilgilenmiyor,eğer ilgilenip onunla oyunlar oynasa kesinlikle bu kadar çok ağlamaz peşim sıra.Kahvaltısını yapmıyor diyo sürekli,eline ekmeği tutuşturuyor sonrada öyle böyle öğlen ediyorlar.Kahvaltı menüleri ayarladım bunu yap bunu yap diye ama o yapana kadar çocuk acıkıp ağlıyor,ekmek veya meyveyle öğün atlıyor sonrada kahvaltısını yapmadı diyor..:(( Bir sene oldu artık ne zaman acıkacağını bilebilmeli oysa ki..Üfff paranla rezil olmak bu olsa gerek..Ya da insanlarda vicdan mühakemesi kalmamış..Bu yıl böyle geçti seneye inşallah Yiğidime gözü gibi bakacak birini bulurum dostlar,çok zoruma gidiyor valla bu durum.
Tam bir babacı benim oğlum,zil çalınca sevinçle kapıya koşuyor.Uykudan uyandığında babasının omzuna başını koyup evde gezinmeyi çok seviyor.
Buda bimden 20 liraya aldığımız çadırımız.Her arkadaşımın evinde gördüm dedim bizde alalım.Yiğitte pek sevdi saklanıp duruyor içine.
Blogumu çok özlüyorum ,ama zamanım yok yetişemiyorum artık.Okul ev işleri ve bebekle zaman çok çabuk geçiyor.
